Van Slang naar Vuurpaard – Over vervellen zonder te vergalopperen

Een blik op verandering vanuit de Chinese astrologie.

Transformatie van Slang naar Vuurpaard.

In mijn werk – in ceremonies, vrouwencirkels, coachingsessies en ook in projecten daarbuiten – zie ik een opvallende beweging bij mensen. Alsof we collectief door een overgang gaan.

De energie van het jaar van de slang is voelbaar geweest: een periode van zoeken, rust, focus en het ontdoen van het oude doormiddels van het vervellen. Het loslaten van oude huid. oude patronen en oude rollen.

Veel mensen hebben de afgelopen tijd hun leven onder de loep genomen. Relaties die niet meer kloppen. Werk dat niet meer voedt. Vriendschappen die hun natuurlijke einde bereiken. Leefstijlen die niet meer passen bij wie ze nu zijn.

Zoals een slang haar huid afwerpt wanneer die te strak is geworden, zo zie ik mensen zichzelf ontdoen van wat niet langer bruikbaar is. Dat proces kan rauw zijn, soms ook pijnlijk, maar ook bevrijdend.

En precies in dat moment van loslaten, ontstaat een nieuwe beweging. Ik zie mensen namelijk verschuiven van de energie van de slang naar die van het paard. En misschien zelfs naar het vuurpaard.

Het paard staat voor kracht, voor beweging, richting en momentum.

Maar in die overgang gebeurt ook iets interessants. Veel mensen willen ineens voluit gaan rennen. Versnellen en inhalen wat ze denken te hebben gemist.

Ze willen hun nieuwe pad zo snel mogelijk leven. Nieuwe plannen, nieuwe projecten, nieuwe relaties, nieuwe dromen. En daar zie ik vaak gebeuren wat ik in mijn werk de afgelopen weken steeds zie en benoem.

"Mensen vergalopperen zich". Ze schieten vooruit voordat hun lichaam, hun zenuwstelsel en hun ziel helemaal zijn aangekomen in de nieuwe fase.

En hier is iets wat we van paarden kunnen leren. Een paard is namelijk geen dier dat zomaar hard gaat rennen. Dat beeld hebben wij mensen ervan gemaakt, op renbanen en in wedstrijden zien we niet anders. Maar dit zijn de plekken waar de authenticiteit van paarden zijn afgenomen. Ze staan op de overleefstand en hun zenuwstelsel draait overuren. In de natuur is een paard juist extreem zorgvuldig met zijn energie.

Een paard rent niet zomaar.

Een paard slaat niet zomaar op hol.

Er moet een reden voor zijn.

Een prikkel.

Een gevaar.

Een duidelijke impuls.

Het grootste deel van de tijd staat een paard stil, kijkt, voelt en stemt af.

Het scant de omgeving, voelt de kudde, luistert naar het instinct.

Pas daarna komt beweging.

En ik denk dat dit de uitnodiging in deze overgangstijd is.

Als je voelt dat je een oude huid hebt losgelaten…

Als je merkt dat er nieuwe energie in je lichaam begint te stromen…

Ga dan niet meteen rennen.

Sta eerst stil.

Kijk.

Voel.

Is wat je ervaart spannend? Is het onbekend? Voelt het als een uitdaging?

Keer er niet van weg, maar ren er ook niet meteen doorheen. Benader het zoals een paard dat zou doen: met nieuwsgierigheid en kijk het aan. Onderzoek het en voel wat de boodschap is.

En bepaal dan opnieuw hoe jij je wilt verhouden tot wat er gebeurt.

Niet vanuit haast of een schrikreactie vanuit je lichaam die reageert op oude ervaringen, maar vanuit de afstemming in jezelf met je hart. want,.....

"echte kracht zit niet in hoe hard je rent. Echte kracht zit in weten wanneer je beweegt en wanneer nog even niet."

In de stilte tussen slang en paard ontstaat vaak de meeste richting.

Een richting die niet ontstaat uit haast, maar uit aandacht. Want juist in die tussenruimte begint iets nieuws te vormen. En dit mag helemaal voor jezelf zijn. Voor je authentieke zelf. Voor de delen in jou die je te lang hebt weggestopt en waarvoor je misschien wel jaren bent blijven rennen.

Oude mechanismen die ooit nodig waren om te overleven, om door te gaan, om je aan te passen. Maar die je nu niet langer dienen. Ze mogen langzaam naar een stoffig hoekje worden gebracht. Niet met strijd. Niet met afwijzing.

Maar met het besef dat hun tijd voorbij is.

Daar mogen ze vervagen, oplossen en uiteindelijk transformeren.

Tot ruimte. Ruimte voor de delen van jou die al die tijd hebben gewacht.

Want, dit zijn de delen die staan te popelen om gezien te worden. Om aangeraakt te worden. Om eindelijk hun plek in te nemen. En misschien gebeurt er dan iets bijzonders.

Misschien draait het paard zich naar je toe.

Niet om te rennen.

Maar om je te onderzoeken.

Met zachte ogen, met nieuwsgierigheid.

Alsof het wil zeggen:

Ik zie je.

En in dat moment van echte ontmoeting kan er iets ontstaan wat veel krachtiger is dan snelheid.

Verbinding, met jezelf, met het leven dat zich voor je opent. En met de richting die niet wordt geforceerd - maar vanzelf begint te bewegen.

Want soms begint de juiste richting niet met een sprong vooruit, maar met het moment waarop je eindelijk durft stil te staan en jezelf laat zien.

Liefs Larissa