Mijn reis met San Pedro – een ontmoeting met de zwaarte van Moeder Aarde.

De weg met plantmedicijnen is nooit voorspelbaar. Soms openen ze deuren naar licht en liefde, soms laten ze ons de schaduw en de zwaarte zien. In deze blog deel ik een persoonlijke ervaring met San Pedro, een reis die anders verliep dan ik ooit had verwacht. Niet vol kleuren, kosmos en verbinding, maar diep geworteld in de ruwe en zware energie van de aarde zelf. Het is een verhaal over doorstaan, verdragen en erkennen dat niet elk pad voor mij bedoeld is.

Huachuma - San Pedro

Ik heb in de afgelopen jaren veel gereisd met plantmedicijnen. Ik heb talloze ceremonies mogen faciliteren met psilocybine, truffels, Caapi, ook wel psilohuasca genoemd). Ik ken het veld van cacao goed, en weet hoe deze planten mij en anderen mee kunnen nemen naar diepe lagen van bewustzijn, heling en liefde.

En toen kwam San Pedro.

Ik had me goed voorbereid: het bekende verhaal, voor degene die vaker gereist hebben kennen deze detox periode wel. Geen vlees, zuivel of suiker en mijn dieet afgestemd zoals het hoort. Ik voelde openheid, zin en het vertrouwen. Een man uit Mexico bracht een stuk San Pedro mee, donkerbruin en hard, bijna teerachtig. Een blokje van zo’n zes, zeven centimeter lang, dat je beetje bij beetje (met wat moeite) de stukjes eraf kon afpulken en deze moest opeten. Dat deed ik.

Het begin.

We begonnen in mijn eigen retreatcenter, maar al snel voelde de ruimte voor mij te vol, te intens. Ik ben naar buiten gegaan, de natuur in. Daar begon het langzaam in te dalen. Maar niet zoals ik het kende van andere plantmedicijnen. Geen vloeiende overgave, geen kosmische verbinding. Het werd zwaar. Heel zwaar......

Ik zat tegen een boom en voelde me loodzwaar, bijna verlamd. Mijn lichaam wilde niet bewegen, ik kon me niet uitdrukken. Ik voelde me afgesneden – niet verbonden met mezelf, niet verbonden met de kosmos, en zelfs niet met Moeder Aarde. Wanneer ik wél probeerde contact te maken met de aarde, voelde ik alleen maar duisternis, zwaarte, een denderende kracht die dwars door mij heen moest.

Het leek alsof de rauwe, heftige energie van de aarde zelf, door mijn lichaam trok. Via de wortels van de boom achter mij en de grond onder mij stroomde dit samen om dan via mijn middenrif weer naar buiten te schieten. Geen strijd, maar wel een lijden dat ik moest verdragen. Enorme pijn, maar niet fysiek, zoveel kracht, zo groot. Zo inmens groot. "Misschien wel te groot voor mij", schoot door me heen.... Een proces dat ik kon doorstaan zonder paniek, maar ook zonder verlichting.

Zwaar, donker en zonder kleuren.

Waar anderen in de groep rustiger werden en meer ruimte ervaarden, bleef ik vastzitten in deze toestand. Ik heb nog overgegeven, maar ook dat bracht geen opluchting of ruimte. Het was alsof ik moest wachten, eindeloos, in een donker zijn van grootsheid. Geen kleuren, geen visioenen, geen liefdevolle bedding. Alleen maar de zwaarte.

De nacht kwam en ik bleef wakker, mijn ogen geopend, niet in staat om ze te sluiten. Ik hoorde de muziek, maar het maakte alles eerder intenser dan zachter. Ik heb de nacht doorgebracht in een toestand van half aanwezig zijn, zonder werkelijk contact met iets of iemand.

Het nablijven.

De ceremonie eindigde aan het einde van de ochtend, de anderen keerden terug naar hun dagelijks leven. Niet voor mij, ik bleef in een soort tussenwereld hangen. Ik voelde me niet mezelf, niet belichaamd, niet teruggekeerd. Het duurde dagen, weken zelfs, voor ik langzaam weer aansluiting vond met mijn lichaam en mijn energie.

Het was pas toen mijn tweelingbroer (Tim) langkwam en luisterde naar mijn verhaal en zei; "je hebt hulp nodig". Hij nam me mee het weiland in – zittend in het gras, ademend, wiegend, hummend en aardend, diep in het fysieke contact – begon ik voorzichtig terug te komen en te voelen waar ik was, weer aangehaakt en in sync met alle lagen in mijn zijn.

Wat heeft dit me geleerd?

De facilitator zei nog: Je bent door het proces van een ego-dood gegaan. Maar voor mij voelde het niet als een klassieke ego-dissolution, die vaak beschreven wordt als een versmelting met het licht, met liefde of eenheid. Wat ik heb ervaren was eerder een ego-ontbinding in de schaduw. Geen kosmos, geen troost, enkel de rauwe oerkracht van de aarde die dwars door mij heen denderde, zonder te stoppen of te sturen. En misschien is dat extra betekenisvol omdat ik zelf Maagd ben – een aards teken, geworteld in het element aarde. Misschien liet San Pedro me de andere kant van mijn eigen element zien: niet de vruchtbare grond of de stabiliteit, maar de onverbiddelijke zwaarte, de ruwe en soms overweldigende intensiteit van het element waartoe ik behoor. Alsof ik niet buiten mezelf reisde, maar de donkerste kern van mijn eigen wezen en element moest doorstaan.

Een begrenzing in plaats van een boodschap.

Ik heb er geen duidelijke boodschap aan overgehouden. Geen “dit is wat ik mocht leren”. Alleen het besef dat dit medicijn niet voor mij is. San Pedro bracht me niet de bedding die ik ken van psilocybine. Mijn ziel lijkt daar meer mee aan te sluiten, in thuis te zijn, in de zachtere, kosmisch-aardse, vrouwelijke verbinding.

Dus, wellicht is dát de boodschap geweest: erkenning van mijn eigen pad, en dat niet elk plantmedicijn mij dient. Het hoeft ook niet allemaal voor mij te zijn. Ik heb de donkerte doorstaan zonder paniek, zonder vluchten, en dat is op zichzelf al een kracht. Maar ik weet nu: San Pedro is niet de weg die mijn systeem wil gaan.

Een laatste inzicht.

Wat ik meeneem is het besef dat ego-dood licht of donker kunnen zijn. Soms sterft het ego in leegte, in donkerte, in een disconnectie. Het was rauw, zwaar en zonder schoonheid en juist daardoor misschien een spiegel.

Ik hoef niet elk pad te bewandelen om te weten waar ik thuis ben. Dat leerde ik al toen ik in Australië woonde. Mijn bedding ligt bij de zachte, helende frequenties van de aarde, haar dieren zoals paarden, haar planten zoals cacao, truffel en kruiden. San Pedro liet me dat voelen - op de meest confronterende manier die er is.

Reflectie.

Deze reis met San Pedro heeft me niet de troost, heling of de inzichten gegeven die ik kende van andere planten. In plaats daarvan bracht het me een diep besef: ook “niet mijn pad” is een waardevolle les. Soms is de kracht niet in het ontvangen van visioenen, maar in het uithouden, het overleven, en het daarna weer terugvinden van je eigen bedding.

Ik deel dit verhaal omdat ik geloof dat ook dit deel van het werk belangrijk is om te belichten. Plantmedicijn is geen garantie voor schoonheid of kosmische extase. Het kan ook confronterend, zwaar en best donker zijn. En juist daarin ligt soms de spiegel: weten waar je thuishoort, en waar niet.

Misschien herken je iets in mijn ervaring, of roept het vragen bij je op. Voel je vrij om te reageren of te delen wat dit bij jou losmaakt. 🌱 Liefs,

Larissa ♡